2)Το ποσοστό των κομμάτων που δεν μπαίνουν στη Βουλή ενισχύει το πρώτο κόμμα.

Η Βουλή που θα προκύψει είναι αναθεωρητική και η πλειοψηφία θα τροποποιήσει το Σύνταγμα. Έχει σημασία αν η πλειοψηφία είνα μνημονιακή ή αντιμνημονιακή. Προσοχή, λοιπόν!

Photo: Alexandros Diamantis

Η πανσέληνος αναδύεται πάνω από την Αθήνα και κάτω από τον Κρόνο και το άστρο Spica.

Des grθves d'octobre-novembre 2010 en France, puis des rιvoltes arabes au mouvement des indignιs espagnols et des occupy amιricains

Απρίλιος 2012

από την κριτική όλων των θεσμων στην απορροφηση των θεσμων

Η γενικευμένη αμφισβήτηση όλων των θεσμών που διεξήχθη από το κίνημα του Μάη του 68 δεν ήταν για την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας, ούτε για μια πολιτική αλλαγή, αλλά προσπάθησε να διαλύσει τις θεσμικές διαμεσολαβήσεις για να δημιουργήσει τις κοινωνικές σχέσεις που δεν ξεχωρίζουν πλέον το άτομο και την ανθρώπινη κοινότητα. Η ιστορική αρνητικότητα που εξέφρασαν οι διαδηλωτές οδήγησε σε μετωπικούς αγώνες κατά των θεσμών της ταξικής κοινωνίας και του έθνους-κράτους της, η αντι-θεσμική διάσταση ήταν καθοριστική. Η μισθωτή εργασία, η επιχείρηση, το πανεπιστήμιο, η οικογένεια, ο γάμος, η εκκλησία, το κόμμα, το συνδικάτο, μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο αθλητισμός, οι σχέσεις των δύο φύλων, κανένας θεσμός δεν ξέφυγε από την κριτική-σε δράση των επιτιθέμενων στον «παλαιό κόσμο».

Αυτή η επαναστατική επίθεση απέβλεπε σε μια συνέχεια με την ιστορία του εργατικού κινήματος, αλλά σαν να ήθελε να βρει ένα είδος αρχικής καθαρότητας που είχε παρασυρθεί από τους γραφειοκρατικοποιημένους οργανισμούς ή από τους "προδότες". Η αποτυχία του δεν ήταν αποτυχία για όλο τον κόσμο. Άνοιξε τις δυνατότητες μιας νέας δυναμικής του κεφαλαίου από τις αναδιαρθρώσεις και τη μετάβαση σε μια δεύτερη φάση της καταναλωτικής κοινωνίας, αλλά ανατίναξε επίσης όλα τα ταμπού που αποτελούν εμπόδια σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο όρος "επανάσταση" ήταν τόσο συνηθισμένος στη δεκαετία του '70, στη διαφήμιση και αλλού.

Το «όλα είναι πολιτική», του 1968 είχε μετατραπεί σε «όλα είναι κοινωνικά». Εμφανίστηκε ένας τρόπος πολιτικής δράσης μη θεσμικός ασκώντας εναλλακτικές, «παράλληλες» πρακτικές, της υποκειμενοποίησης των σχέσεων και της μη συμμετοχής στην παραδοσιακή πολιτική σφαίρα. Το τοπικό, το ιδιαίτερο, η αυτονομία, το "υποκείμενο" γίνονται, στην ανοιχτή κρίση αναπαραγωγής, οι φορείς του νέου πολιτικού συμβιβασμού. Οι θεσμοί δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά έχουν απορροφηθεί σε μια διαχείριση των ενδιάμεσων. Η μισθωτή σχέση εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά είναι ασταθής, κινητή, επισφαλής, το σχολείο είναι εδώ, αλλά έχασε τη δύναμή της κοινωνικής του διαμεσολάβησης με τη μετατροπή του σε ένα μεγάλο "μέσο εκπαίδευσης" ο γάμος δεν έχει καταργηθεί, αλλά είναι ταυτόσημος με ένα σύμφωνο συμβίωσης (PACS) που επεκτάθηκε επίσης στους ομοφυλόφιλους, η επιχείρηση δεν είναι πλέον ένα κέντρο παραγωγής, αλλά μια στρατηγική εξουσίας, οικονομικής και πολιτικής, κλπ..

Στο πλαίσιο αυτό, τα σημερινά κινήματα της ανυπακοής και της αγανάκτησης δεν θέτουν τις παρεμβάσεις τους στο επίπεδο των σχέσεων με τους θεσμούς. Είναι μια δήλωση: «αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί", "ενωθείτε μαζί μας". Εκφράζουν απογοήτευση και το θυμό τους, αλλά μέσα από τον σεβασμό των θεσμών. Σε συνδυασμό με αυτή τη διαπίστωση των ανυπόφορων συνθηκών διαβίωσης, μια ουτοπική υπόθεση τους οδηγεί: αν ένας μεγάλος αριθμός ατόμων αγανακτήσει τότε η πορεία των πραγμάτων δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει ως έχει, είμαστε η κοινωνική σχέση και δεν θέλουμε να την αναπαράγουμε. Συνειδητοποιηθείτε, διακηρύσσουν, ενώ συνεχίζουν να εργάζονται και να σας διασκεδάζουν. Η μη-βία και η καλοσύνη με τα άλλα ανθρώπινα όντα συνιστούν τον ουμανιστικό πόλο του κινήματος των αγανακτισμένων. Σ 'αυτό έρχονται σε αντίθεση με τους εξεγερσιακούς που ορίζουν τις ομάδες των εξωτερικών εχθρών (το κράτος, τα μέσα ενημέρωσης, η μαφία, οι ισχυροί και τα αλλοτριωμένα άτομα που τους υποστηρίζουν).

Η αγανάκτηση αντικαθιστά την πολιτική συνείδηση

Τουλάχιστον από ιστορική άποψη, η ηθική συνείδηση έχει καθοριστεί εδώ και καιρό από τους κανόνες της Εκκλησίας και της αριστοκρατίας, μετά απελευθερώθηκε στο πεδίο μιας κριτικής φιλοσοφίας του «διαφωτισμού» που ευνοεί την διαδικασία της αστικής εξατομίκευσης. Αλλά ο λαός δεν επωφελήθηκε. Αν οι εξεγέρσεις ή οι επαναστάσεις είχαν πάντα αποτέλεσμα την ενεργοποίηση μιας ηθικής συνείδησης ("Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα»), τέθηκαν επίσης με βάση τη συνειδητοποίηση των κοινών συμφερόντων, τη συνείδηση του ανταγωνισμού ενάντια στους κυρίαρχους ή τους εκμεταλλευτές, χωρίς μια πολιτική συνείδηση ή μια ταξική συνείδηση που το εργατικό κίνημα και μετά ο συνδικαλισμός θα επιταχύνει μετά τη βιομηχανική επανάσταση.

Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα η ταξική συνείδηση έχει συρρικνωθεί με την επέκταση της μείωσης του αριθμού και της ποιότητας (το αδύνατο της εμφάνισης σήμερα μιας εργατικής ταυτότητας) του προλεταριάτου. Η ανάπτυξή του στις αναδυόμενες χώρες δεν αποτελεί εναλλακτική λύση, διότι εκεί αναπτύσσεται χωρίς καμία ταξική προοπτική, έξω από οποιοδήποτε σοσιαλιστικό σχέδιο.

Η ηθική συνείδηση επανεμφανίζεται έτσι πάνω στη μείωση της ταξικής συνείδησης, αλλά και στο γεγονός ότι η εξέγερση ή η επανάσταση δεν μπορεί να συμβεί στο όνομα μιας τάξης αρκετά ενοποιημένης παγκόσμια ώστε να επικεντρωθεί στο σύνολο των δεινών του καπιταλισμού και όχι σε ένα ειδικότερο δεινό για να αναφέρω τη γνωστή φράση του Μαρξ, αλλά μόνο με τίτλο ανθρώπινο γιατί η διαδικασία της ολοκλήρωσης του κεφαλαίου το έχει κάνει να επεκτείνει σημαντικά τη σφαίρα της κυριαρχίας του.

Αλλά αυτή η ηθική συνείδηση που παίρνει σήμερα τη μορφή του «φυλλαδίου για την επιτυχία» του Stιphane Hessel παραμένει στην "αγανάκτηση" και την καταγγελία αυτών που είναι πραγματικά υπερβολικά, ως εάν αυτή η "υπερβολή" δεν είναι το προϊόν μιας γενικής λογικής. Βέβαια, όλα τα μέσα είναι καλά για την ήττα της κυριαρχίας και της εξουσίας, αλλά είναι γνωστό ότι η οργή μπορεί να οδηγήσει σε όλα τα είδη των συμπεριφορών διαδηλώσεων ή αντεγκλήσεων, συμπεριλαμβανομένης της ψήφισης των PS ή FN στη Γαλλία, της Liga στην Ιταλία ή στον ισχυρισμό της αποχώρησης από την ΕΕ και την υποστήριξη της επιστροφής στη δραχμή στην Ελλάδα. Πράγματι, η άρνηση της πολιτικής που εκφράζεται δεν είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, ένα σημάδι διαύγειας της νεολαίας που αποτελεί την πλειοψηφία αυτών των κινημάτων (τουλάχιστον για την Ευρώπη), αλλά αντίθετα μια άρνηση της κριτικής στο όνομα μιας ιδανικής απολιτικής επικοινωνίας.

Αυτά τα κινήματα δεν περνούν σε δράση εναντίον των τόπων της εξουσίας και των ροών της κυκλοφορίας της παραγωγής και αναπαραγωγής, δεν είναι φόβος για τα κράτη. Αυτό δεν συμβαίνει στις αραβικές χώρες όπως μπορεί ακόμα να γίνει αντιληπτό σήμερα στη Συρία. Ακόμα και αν, εκ των υστέρων μετά από λίγους μήνες, φαίνεται να έχουν υπηρετήσει τελικά την αλλαγή του πολιτικού προσωπικού και την ένταξη του μετριοπαθούς Ισλάμ στη δημοκρατική διαδικασία, θα εξακολουθούν να έχουν σημαντική επίδραση επί των όρων ζωές των ανθρώπων και των σχέσεών τους με την εξουσία. Κατά κάποιο τρόπο, ο φόβος έχει αλλάξει πλευρά, γιατί δεν υπήρξε μια απλή κατακραυγή κατά των καταχρήσεων, αλλά μια πραγματική αντίσταση που οφείλεται στην μη βιωσιμότητα των καταστάσεων. Είχε χρειαστεί, εξάλλου, να εμπλακεί η μοναδικότητα ορισμένων γεγονότων (ατομική θυσία, ένα είδος Μάη του 68 στην πλατεία Ταχρίρ) ώστε αυτή η μη βιωσιμότητα - που προφανώς δεν είναι παρελθόν - μπόρεσε να κρυσταλλωθεί, έτσι ώστε "η σπίθα έβαλε φωτιά στον κάμπο ».

Αυτό συμβαίνει επειδή οι χώρες όπως η Τυνησία και η Αίγυπτος συμμετέχουν αυτή τη στιγμή σημαντικά στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και στο τεχνολογικό και δικτυωμένο μέλλον του, που η δημοκρατική έκρηξη θα μπορούσε να παράγει. Ο ρόλος που ανατέθηκε από τη Δύση προς τις αραβικές δικτατορίες - προπύργια κατά του κομμουνισμού στις ημέρες του Ψυχρού Πολέμου και, πιο πρόσφατα, κατά του ριζοσπαστικού Ισλάμ, έχει ξεπεραστεί. Η σύλληψη από τις τοπικές ολιγαρχίες ενός σημαντικού μέρους του εθνικού πλούτου έχει καταστεί εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία των οικονομικών ροών που απαιτούνται από τα δίκτυα της κυρίαρχης ισχύος, με την ενσωμάτωση των εθνών-κρατών ως παραγόντων εντός των δικτύων αυτών. Εν τω μεταξύ, η κατάσχεση από τα αραβικά αυταρχικά καθεστώτα των πληροφοριών έχει δυσχεράνει την ελεύθερη ανάπτυξη των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών. Οι δυτικές χώρες, κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, βασίστηκαν περισσότερο στην εξουσία σχεδόν υπνωτική, ειδικά στη νεολαία, των ροών των ΤΠΕ, από τη δύναμη των όπλων για να οδηγήσουν στον «εκδημοκρατισμό» της περιοχής αυτής του κόσμου. Η επιμονή της κυβέρνησης των ΗΠΑ σχετικά με το θέμα του Διαδικτύου, από τις πρώτες αραβικές εξεγέρσεις, είναι η ζωντανή απόδειξη. Πράγματι, είμαστε σε ένα τελείως διαφορετικό σενάριο σε σχέση με τις ταραχές των προηγούμενων δεκαετιών, παρόλο που η παγκόσμια οικονομική αναταραχή παίζει το ρόλο της, αυτό που προσεγγίζει αναμφίβολα αυτές τις χώρες με τα δικά μας χαρακτηριστικά, όπως φαίνεται στο "πρόβλημα" μιας νεολαίας με ολοένα και καλύτερη μόρφωση και με πανεπιστημιακά πτυχία. Αλλά μια νεολαία όλο και πιο υπεράριθμη της οποίας οι βλέψεις εκτρέπονται με τρόπο πολύ αντιφατικό, στη Γαλλία και ...την Γαλλική Επανάσταση. Ενδεικτικά για αυτές τις βλέψεις, τα αντικυβερνητικά συνθήματα στα γαλλικά: : « Ben Ali, dιgage ! », « Moubarak dιgage ! » και στην Αλγερία « Systθme dιgage ! »! " απλά αντανακλούν και επεκτείνουν το ενδιαφέρον των μαθητών και γενικότερα της νεολαίας των χωρών αυτών, για τις ταραχές και τις διαδηλώσεις των νέων στη Γαλλία και την Ευρώπη (Ιταλία, Αγγλία) από το 2005 και ιδιαίτερα το 2010. Είναι επίσης γεγονός ότι, σε αυτές τις χώρες, η διαδικασία της εξατομίκευσης έχει κάνει μεγάλη πρόοδο ³⁵ και μαζί της η ελπίδα για τη δημοκρατία, είτε με τη μορφή των βουλευτικών εκλογών, όπως στην Τυνησία ή της δημοκρατίας στη βάση όπως στην Αίγυπτο με την κατάληψη περισσότερο ή λιγότερο μόνιμη της πλατείας Ταχρίρ.

Αυτή η ακατανοησία της αποτελεσματικής δύναμης της δημοκρατίας ως αναπαράσταση βρίσκεται ακόμη και μεταξύ των «επαναστατών» υποστηρικτών της δημοκρατίας των οποίων το όραμα σταματά στη δύση και λαμβάνει υπόψη του, τη σχετικιστική θεωρία της σύγκρουσης των πολιτισμών του Huntington. Χωρίς να επεκταθούμε στο θέμα αυτό, μπορούμε να πούμε ότι το ζήτημα της δημοκρατίας δεν μπορεί να αγνοείται ακόμη όπως φαίνεται από τους ισπανούς indignados και τη φιλοσοφία τους για «πραγματική δημοκρατία», καθώς και τους αμερικανούς occupy . Και αυτό πολύ λιγότερο καθώς πολλές εκδηλώσεις αναφέρονται στην τρέχουσα κρίση των πολιτικών θεσμών: η απονομιμοποίηση του πολιτικού προσωπικού, η κρίση του έθνους-κράτους, η σύγκλιση μεταξύ των ολιγαρχικών τάσεων και η νέα οργάνωση σε δίκτυο του κράτους, διαδικασία ολοκλήρωσης του κεφαλαίου, που θα ακυρώσει τη διάκριση μεταξύ βάσης και εποικοδομήματος, κλπ.. Ωστόσο, φαίνεται ότι η ανάπτυξη, περισσότερο θεωρητική παρά πρακτική, των θέσεων των λεγόμενων "communisatrices" (Σ.Μ. μετάβαση απευθείας στον κομμουνισμό χωρίς ενδιάμεσα στάδια σοσιαλισμού ή αυτοδιαχείρισης) , μας επιστρέφει σε αυτό το είδος ακατανοησίας.

Σε ένα άρθρο του, ο Αντρέϊ Γκρομίκο, υπουργός εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, στο διεθνές περιοδικό Προβλήματα Ειρήνης και Σοσιαλισμού, είχε γράψει, ότι η Σοβιετική Ένωση προκειμένου να αποφύγει τον πυρηνικό πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες διακόπτει την υποστήριξη των Κομμουνιστικών Κομμάτων στην Ευρώπη. Ο διεθνιστικός χαρακτήρας του κομμουνισμού πήρε τέλος και κάθε κομμουνιστικό κόμμα μόνο με τις ίδιες δυνάμεις του μπορούσε να προωθεί την ιδέα του σοσιαλισμού. Η αλήθεια είναι, ότι τα κομμουνιστικά κόμματα από φορείς πολιτικής εξουσίας μετατρέπονταν σε συνδικαλιστικές παρατάξεις, να υποστηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις έναν άλλο τρόπο ζωής, αλλά μέσα στον καπιταλισμό ήταν σχεδόν αδύνατο να γίνουν φορείς σοσιαλιστικής εξουσίας. Αυτό θα απαιτούσε πλήρη συνειδητότητα εκ μέρους ενός λαού, που θα ήξερε τι ήθελε και θα αγωνιζόταν να το πραγματοποιήσει. Μολονότι, αυτά είναι σωστά και δεν μπορεί να μπαίνει ζήτημα σοσιαλισμός ή τίποτα, στη θεολογία υπάρχει ένας όρος με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η συγκατάβαση. Δεν νοθεύεις τις ιδέες σου, ούτε τη ζωή σου, αλλά θεραπεύεις αυτούς που δεν σου μοιάζουν ακόμα, από θέση που δεν περιορίζεται στη διαμαρτυρία, αλλά θετικά νομοθετείς, δηλαδή, ουσιατικά θεραπεύεις τις τάξεις ή τα στρώματα, δεν μας ενδιαφέρει ο χαρακτηρισμός, από τη αρρώστεια. Αλλιώς, όταν παραδίδεις την διερευνητική εντολή, ενώ συμμετέχεις στο σύστημα, παραδίδεις πάλι το λαό στο σύστημα που εναντιώνεσαι. Δηλαδή, τελικά, το πολιτικό κόμμα είναι ακόμα συνδικαλιστική παράταξη. Εκτός, αν η μεγαλοφυία ενός κόμματος, όπως εκφράζεται από την ηγεσία, προκειμένου να αποφύγει τη νοθεία ή τη βία από τον τρόμο που πιθανώς να προκαλεί στο σύστημα, μπλοφάρει με τη δήλωση, ότι δεν συμμετέχουμε...αλλιώς, ας γνωρίζει ο λαός, ότι ψηφίζει μια συνδικαλιστική, αγωνιστική παράταξη μέσα στη Βουλή. Είναι έτσι ή όχι;

Άφησε άφωνους τους άλλους αρχηγούς κρατών να προσπαθούν να καταλάβουν, αν άκουσαν καλά!

 Η ιδεολογική αναμέτρηση συνεχίζεται...

Τι λέμε σ' αυτές τις περιπτώσεις; ΝΑΙ και στην Μουτσάτσου και στην Μουτούση ή διαγράφουμε το φαινόμενο;

#hellene, πως μαδάς την κότα παιδί μου;

Σήμερα εμφανίστηκε ένα νέο είδος. Το είδος της hellene. Δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί αν αφορά αποκλειστικά σε κλινικό είδος, το οποίο παράγεται και αναπαράγεται σε συνθήκες εργαστηρίου. Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για κάποιο πείραμα ή κάποιο ατύχημα πειράματος. Μια παράπλευρη υπόνοια.

Στην κοινωνία του θεάματος, τα πειράματα γίνονται με φακούς και μικρόφωνο. Η "γιατρός" Μουτσάτσου επέλεξε τον εύκολο δρόμο αντιγραφής του γνωστού I am Canadian, για να δώσει περιεχόμενο και φωνή στο νέο είδος. Πέρα από την πρώτη πασιφανή ανάγνωση του copy/paste υπάρχει και μια πιο ενδιαφέρουσα: αυτή που αφορά στο δανεισμό ενός διαφημιστικού format & περιεχομένου (η Μουτσάτσου ακολουθεί με εξαιρετικά πιστό τρόπο τη δομή, τους τονισμούς, το climax, ακόμα και παράλληλες επιλογές περιεχομένου) για την προώθηση ενός πολιτικού μηνύματος. Στην ουσία το πολιτικό οριοθετείται εντός του διαφημιστικού, δανείζεται φόρμα, ρυθμό και περιεχόμενο (πίσω από τη Μουτσάτσου που ωρύεται κάνουν παρέλαση όλες οι κιτς εικόνες που έχουμε συνηθίσει σε καμπάνιες του ΕΟΤ) από τον κόσμο του branding. Προφανώς η λαίλαπα του branding έχει κατορθώσει να είναι το μόνο πεδίο που το πολιτικό μπορεί αρθρώσει λόγο για τη μάζα, που η ελληνικότητα αναζητάει την ταυτότητα της ως κινούμενη εικόνα για να αποκτήσει μορφή και περιεχόμενο.

Δεν αντέχω.

Δεν αντέχω άλλο να παρακολουθώ τον ευτελισμό των μεγαλύτερων μας ερωτημάτων και προβληματισμών (τι και ποιά είναι τελικά η ελληνικότητα;), να επιτελείται με φθηνές τελετές brandαρίσματος και υστερικές φωνές με άψογη αμερικάνικη προφορά. Λες και όσο καλύτερη είναι η εκφορά της αγγλικής, τόσο ισχυρότερη είναι η συγκρότηση της ελληνικότητας ως ταυτότητα.

Ευτυχώς.

Ευτυχώς θυμήθηκα την Αμαλία Μουτούση στη Χώρα Προέλευσης του Τζουμέρκα (τι τυχερό παιδί κι αυτό να έχει το όνομα βουνού, βράχος του Ερωτήματος μπροστά στην πλυμμηρίδα των φθηνών απαντήσεων που εκτοξεύουν οι Μουτσάτσες). Η Μουτούση λοιπόν, με την εκπληκτική της ερμηνεία, αναδύει τα ερωτήματα, ένα ένα, βασανιστικά, χρησιμοποιώντας ως αναφορά τον Ύμνο στην Ελευθερία του Σολωμού, τον ύμνο της ελληνικότητας όπως το αστικό κράτος τον καθιέρωσε. Κι εκεί, μέσα στη μαγική ερμηνεία της, σε συνδυασμό με το καταιγιστικό μοντάζ του Τζουμέρκα, συνέρχονται οι ερώτησεις, χωρίς εύκολες απαντήσεις, ως αντιδιαφήμιση πια και ως πολιτική, ως αφήγηση που δεν έχει το climax του σποτ, ως περιεχόμενο ανοιχτό στις ερμηνείες και τις συζητήσεις μας. Όπως επιτάσσει η πολιτική υπόσταση μιας υπο διαπραγμάτευση ελληνικότητας και όχι η φθηνή υστερία ενός κατατρεγμένου brand.

Μουτούση λοιπόν στην κάθε Μουτσάτσου.

Κάνε κλικ στο βίντεο

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=2KoZrRt93zw

Κάντε κλικ στο κουτάκι cc και αριστερά στο παράθυρο επιλέξτε ελληνικούς υπότιτλους.

Διέγραψα την πολιτκή ανάλυση, που ακολουθούσε, επειδή θεωρώ, οτι πρέπει ο καθένας να αναλάβει την ευθύνη του χωρίς υποδείξεις, αφού γνωρίζει καλά αυτά που βιώνει και αυτά που θα ακολουθήσουν σε βάρος του. 

O καθένας είναι ελεύθερος να ψηφίσει ό,τι θέλει, αλλά ελευθερία χωρίς γνώση δεν υπάρχει.

Προσέξτε, διαβάστε και αναλύστε πάρα πολύ καλά το παρακάτω κείμενο.

Αυτές οι εκλογές, ίσως να είναι οι σημαντικότερες εκλογές των τελευταίων 60 ετών για όλους μας.

Τα ψέματα τελείωσαν. Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Η άγνοια σκοτώνει.

Εμείς δεν είμαστε Χρυσοχοϊδηδες για να λέμε ότι δεν διαβάσαμε, δεν ξέραμε τον εκλογικό νόμο.

Όλοι εμείς με δικαίωμα ψήφου στις 06/05/2012 υπαγόμαστε στους κάτωθι νόμους βάσει των οποίων οι ψήφοι μας θα μετατραπούν σε έδρες των κομμάτων στην Βουλή.

3231/2004 (Σκανδαλίδης)

3434/2006

3636/2008 (Παυλόπουλος)

Προεδρικό Διάταγμα 26/2012  (Που κωδικοποιεί τους παραπάνω νόμους)

Τι λένε στις βασικές τους γραμμές αυτοί οι νόμοι:

Ο ισχύων εκλογικός νόμος που ρυθμίζει το εκλογικό σύστημα είναι ο νόμος 3231/2004 περί εκλογής βουλευτών.

Σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα, για να εισέλθει ένας συνδυασμός ή ένας μεμονωμένος υποψήφιος στη Βουλή, πρέπει να έχει συγκεντρώσει τουλάχιστον 3% των εγκύρων ψήφων πανελλαδικά

Στα έγκυρα ΔΕΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ τα λευκά ψηφοδέλτια.

Ο αποκλεισμός των λευκών από τις έγκυρες ψήφους έγινε με μεταγενέστερο ερμηνευτικό νόμο, τον ν. 3434/2006, παρόλο που το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο με την 12/2005 απόφασή του είχε κρίνει κατά πλειοψηφία (6 προς 5) ότι η αντίστοιχη ρύθμιση του προηγούμενου νόμου ήταν αντισυνταγματική.

Ο νόμος 3636/2008, μετά από νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργού Εσωτερικών Π.Παυλόπουλου, τροποποίησε τον 3231/2004, παραχωρώντας στο πρώτο κόμμα 50 επιπλέον έδρες, δηλαδή 10 περισσότερες σε σχέση με το νόμο του 2004.

Άρα, οι έδρες που κατανέμονται με βάση το ποσοστό των κομμάτων (χωρίς το δώρο των 50 εδρών) είναι 250 αντί για 260, και άρα το θεωρητικό ελάχιστο ποσοστό για να πετύχει κάποιο κόμμα βέβαιη αυτοδυναμία από 42.7% (111+40 δώρο = 151 (αυτοδυναμία)/260) των εγκύρων, μετατρέπεται σε 40.4% (101+50 δώρο = 151 (αυτοδυναμία)/250).

Δεν ισχύει αυτό που λένε τα κανάλια ότι το πρώτο κόμμα ή το άθροισμα μεμονωμένων κομμάτων που έχουν μπει στην Βουλή χρειάζεται 43% ή 44% ή δεν ξέρω ποιο άλλο ποσοστό για αυτοδυναμία.

Με το δώρο Παυλόπουλου το 2008 απαιτείται ποσοστό για αυτοδυναμία μόλις 40,4% επί των εγκύρων - δηλαδή αφού βγάλουμε έξω την αποχή, έξω το λευκό, έξω το άκυρο (όλα αυτά πάνε στον κουβά).

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ

Η αυτοδυναμία επιτυγχάνεται με ποσοστό 40.4% (101/250) επί του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων των κομμάτων που δικαιούνται έδρες, δηλαδή των κομμάτων που έχουν ποσοστό μεγαλύτερο από το όριο του 3%.

Έτσι, όσο αυξάνεται το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων που δεν μπαίνουν στην Βουλή, δηλαδή βρίσκονται κάτω από το 3%, τόσο μειώνεται το ποσοστό που απαιτείται να λάβει το πρώτο κόμμα ώστε να αποκτήσει αυτοδυναμία.

Με βάση λοιπόν την λογική και τα αριθμητικά δεδομένα έχουμε τα εξής συμπεράσματα: 1) Το ποσοστό ενός κόμματος είναι αντιστρόφως ανάλογο με τον αριθμό των εγκύρων ψηφοδελτίων. Συνεπώς, όσο αυξάνεται η αποχή, όσο αυξάνεται ο αριθμός των άκυρων ψηφοδελτίων και όσο αυξάνεται ο αριθμός των λευκών (καθότι λογίζονται από τον ισχύοντα εκλογικό νόμο ως μη έγκυρα και καταχωρούνται με τα άκυρα), τόσο μεγαλώνει το ποσοστό κάθε κόμματος.

2) Για κάθε 1% των συνδυασμών που δεν κατάφεραν να φτάσουν το 3% και να μπουν στη Βουλή, το ποσοστό που απαιτείται για να συμπληρώσει 151 έδρες ο πρώτος σε ψήφους συνδυασμός, πέφτει κατά 0,4%! Αυτό είναι πολύ σημαντικό και προσέξτε το παρακάτω παράδειγμα.

Αν το πρώτο κόμμα πάρει 22% (Ν.Δ) και συμφωνήσει με το δεύτερο που πήρε 16,1% (ΠΑΣΟΚ) (άρα συνολικά και τα δυο μαζί 38,1%) κανονικά δεν μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας - δεν έχουν αυτοδυναμία δεν έχουν το 40.4%. Θα πρέπει να έχουν και τα δυο μαζί, τουλάχιστον 151 βουλευτές.

Τελικά όμως θα τους έχουν, αν το άθροισμα των ποσοστών των συνδυασμών που δεν κατάφεραν να μπουν στη Βουλή είναι 6% (διότι 40,4% - 2,4% (0,4x6) = 38% < 38,1% που πήραν και οι δύο μαζί).

Άρα με 38,1% τα δύο πρώτα κόμματα μαζί και 6% συνολικά τα κόμματα που δεν κατάφεραν να μπουν στην Βουλή, η συγκυβέρνηση Ν.Δ - ΠΑΣΟΚ είναι γεγονός. 3) Σε κάθε εκλογικό σύστημα που δεν εφαρμόζεται αυστηρά η απλή αναλογική και υπάρχουν π.χ όρια εισόδου 3%, πριμοδοτήσεις πρώτου συνδυασμού με bonus εδρών κτλ. έχει πολλές φορές κρίσιμη σημασία η τεχνητή διόγκωση των ποσοστών συγκεκριμένων κομμάτων από την μεριά των ψηφοφόρων (με οργανωμένη, σκόπιμη ψηφοφορία), γιατί μόνο τα κόμματα ή το κόμμα που πριμοδοτείται, επωφελούνται στην πράξη.

Λόγω λοιπόν του εκλογικού νόμου -με βάση την ανάλυση που έγινε παραπάνω και μπορείτε να βρείτε αναλυτικά εδώ .

--Πάμε στην κάλπη. Ψηφίζουμε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. (ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Ή ΑΠΟ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΑΠΕΧΟΝΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ Ή ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ)

--ΔΕΝ ΡΙΧΝΟΥΜΕ  επ' ουδενί λευκό ή άκυρο.